Mija rok, kiedy Buddy przy domu złapał kleszcza. Niby pies w specjalistycznej obróżce, niby kropelki na karku, a jednak pasożyt znalazł sobie miejsce i zapuścił jad...
   Pierwsze dni na nic nie wskazywały, jednak zachowanie psa na wyjazdowym spacerze zaczęło mnie niepokoić. Było ciepło, więc winę zrzucałam na wiosenną temperaturę a to już było pierwszym symptomem. Zwykle borderk był bardzo żywiołowy. Wychodził niemal ze skóry towarzysząc mi na dworze. Tymczasem pies niby ciałem obecny, lecz temperament gdzieś prysł. Jego zasilanie spadło ze 100 do 20 %. Szósty zmysł zaczął mi coś podpowiadać jednak pewność siebie niedopuszczała myśli o śmiertelnym zagrożeniu w miejskiej dżungli. Kolejny dzień to już lawina wydarzeń. U Buddiego nastąpił rozpad krwinek czerwonych, gasł w oczach...
Lekarz weterynarii mnie informuje, że jeszcze 3 godziny a nie byłoby szans na uratowanie mojego pupila od babeszjozy. Natychmiastowe antidotum, filtrowanie nerek za pomocą wielogodzinnych kroplówek. Pies przelewał mi się przez ręce a moim łzom nie było końca. Tylko nie on!
Udało się. Organizm zwalczył truciznę kleszcza lecz ten nie pozostał bez śladu. Pies przez miesiące dochodził do poprzedniej kondycji i tylko szybka reakcja pozwoliła na ocalenie psa.

['] Tym, którym się nie udało [']