PRO TOSS & FETCH jako oddzielna konkurencja DCDC została przewidziana dla adeptów - entuzjastów dogfrisbee, którzy radzą sobie z aportem średnio długich rzutów.

PRO TOSS & FETCH nie jest konkurencją “kwalifikacyjną” (jest nią SUPER-PRO TOSS & FETCH), zatem mało jest prawdopodobne, by w debiucie czuć za plecami oddech kogoś utytułowanego. Start takiej osoby w PRO TOSS & FETCH jest teoretycznie możliwy, ale nie będzie dobrze przyjęty w środowisku. Zwycięzcy i laureaci PRO TOSS & FETCH najczęściej kontynuują karierę w prestiżowej konkurencji SUPER-PRO TOSS & FETCH. 
 

NAJLEPSZE. Najlepiej zacząć właśnie od Pro Toss & Fetch. Mając dobrą technikę rzutu i dobre porozumienie z psem można stosunkowo szybko właśnie tutaj osiągnąć sukces. To prawdziwe “przedszkole” dogfrisbee i pierwszy krok w karierze. Okrzepnięcie w tej dyscyplinie zaprocentuje i w kontynuacji w SUPER-PRO TOSS & FETCH, i podczas debiutu w STARTERS. Toss & Fetch jest składnikiem konkurencji freestyle’owych, nabyte w nim umiejętności znakomicie zaprocentują w przyszłości w STARTERS i SUPEROPEN.

Kiedy warto spróbować występu w tej konkurencji?

W PRO TOSS & FETCH pokażcie się, gdy dobrze potrafisz rzucać, a Twój pies pewnie aportuje rzucane przez Ciebie frisbee. Ważna jest też koncentracja na wykonywanym zadaniu. Wokół pola startowego dużo się dzieje, stoją kibice, rodzina, psy znajome, psy nieznajome, sędziowie, siedzą ludzie z bardzo drogim sprzętem fotograficznym, z głośników dobiega muzyka i zapowiedzi, jest naprawdę bardzo interesująco. Psy, które kochają zabawę z frisbee najczęściej nie mają problemu z tego typu rozproszeniami. Jeśli jednak tak nie jest, należy najpierw poprawić poziom koncentracji psa i dopiero wtedy podjąć decyzję o starcie.
 

Musisz mieć dokument potwierdzający, że Twój pies jest zaszczepiony i szczepienie jest ważne (termin).

Jeśli jesteś osobą niepełnoletnią, musisz mieć pisemną zgodę rodziców na udział w zawodach DCDC.

Bądź przygotowany na płatność (symboliczną na DCDC - 20 zł)
 

Trening do PRO TOSS & FETCH dobrze jest rozbić na trzy elementy: 1. Trening rzutowy, 2. Trening psa, 3. Synchronizacja 

1. Spójrz w regulamin, zauważysz, że każda ze stref punktowych zaczyna się po 10 kolejnych jardach. Do treningu rzutowego nie angażuj psa. Zabierz ze sobą dyski, (minimum 5, optymalnie kilkanaście, do 20) identycznych(!) dysków. Dyski powinny być nowe lub przynajmniej w bardzo dobrej kondycji. Wykonaj kilka rzutów nie walcząc przesadnie o odległość, zadbaj o bardzo dobrą rotację. Jeśli potrafisz rzucać backhandem i znasz teorię tego rzutu, eksperymentuj z kątem wypuszczenia dysku, balansem ciała (przednia - tylna noga) aż dyski będą leciały równo, dość płasko i nie skręcały w żadną ze stron. Jeśli Twoje dyski dolatują swobodnie  do konkretnej strefy, np. dwupunktowej (ponad 18 metrów), nie staraj się koniecznie rzucać dalej. Użycie siły spowoduje, że dyski zaczną skręcać. Dopracuj technikę, powtarzalność, swobodę, dopiero wtedy spróbuj osiągnąć rzutami strefę wyższą, np. trzypunktową (ponad 27 metrów). Dobrze jest zaznaczyć odległości w których zaczynają się kolejne strefy za pomocą za pomocą małych pachołków, markerów piłkarskich. Znajdź maksymalną dla siebie swobodnie osiąganą strefę punktową i wypracuj taki lot, by dysk spadał na podłoże powoli, całą płaszczyzną, a nie krawędzią.

2. Wytrenuj psa tak, by z pasją aportował dysk, bądź to oddając do rąk, bądź rzucał dysk pod nogi. Pies powinien umieć śledzić tor lotu dysku podczas pogoni za nim. Dobrze jest zacząć trening krótkimi rzutami i stopniowo je wydłużać. Naucz psa chwytać “trudne” dyski.  Rzuty nie zawsze są idealne, zwiewa je wiatr, nie zawsze rotacja jest wystarczająca i dyski  skręcają w prawo, w lewo. Pies powinien umieć chwytać takie dalekie od ideału rzuty, by uratować nas na zawodach. Naucz psa wyskakiwania po dysk! To dodatkowe 2,5 punktu w skali rundy, które mogą Was przesunąć w klasyfikacji o kilka miejsc! Wiele psów nie zna potencjału jaki ma w tylnych łapach i warto im ten potencjał uświadomić. “Ciężka pupa”  u psów jest niestety powszechnością na zawodach dogfrisbee, a można wypracować ładny wyskok psa ćwicząc siłę i sprężystość mięśni, kształtując i utrwalając ułożenie ciała w locie po dysk. Polecamy wylewne chwalenie psa, gdy ten zrobi coś, na czym bardzo nam zależy, np. schwyta trudny rzut, pięknie wyskoczy po dysk. Będziemy zaskoczeni, jak pies będzie modyfikował zachowanie by sprawić nam przyjemność i zasłużyć na pochwałę! 

Jakiekolwiek karcenie psa daje fatalne, często nieodwracalne rezultaty. Sporty oparte na spontanicznym aporcie (dogfrisbee, flyball) wykluczają stosowanie jakichkolwiek awersyjnych metod znanych ze szkoleń posłuszeństwa. 

 

Synchronizacja

Powszechną metodą synchronizacji ruchów człowieka i psa jest wyrzut dysku po obiegnięciu. Pies obiega nas w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara (jeśli jesteśmy praworęczni), a my w tym czasie wyprowadzamy rzut. Pies będzie zatem już rozpędzony, więc łatwiej mu będzie dogonić dysk, łatwiej będzie mu także przewidzieć i śledzić lot dysku.

Nauka synchronizacji ruchów też wymaga czasu i wielu powtórzeń. Pies, obiegając nas, najczęściej daje z siebie wszystko i robi to błyskawicznie, my zatem mamy niewiele czasu by złożyć się do poprawnego rzutu. Pomoże jednak wypracowany w samotnych ćwiczeniach rzutowych automatyzm. 

 

Na zawodach człowiek zawsze odczuwa napięcie, na początku również tremę. Jak wszyscy wiemy, im lepiej jesteśmy przygotowani tym łatwiej radzimy sobie ze stresem występu publicznego. Dodatkowo, Dobry, konsekwentny, mądry trening sprawi, że negatywny wpływ tego napięcia zostanie zminimalizowany.

 

Nie wchodź na plac bez przygotowania. Pies powinien być rozgrzany, Ty również. Stretching również dobrze zrobi, jeśli jest umiejętnie wykonany. Rozgrzewkę zakończ dwoma, trzema rzutami z bardzo dobrym spinem, wiele psów przy pierwszej próbie schwytania dysku wypuszcza go, za słabo przytrzymując zębami.

Nie przesadź z rozgrzewką - pies nie powinien wejść na swój występ zmęczony.

Unikaj błędów, które mogą sprawić, że Wasza zdobycz punktowa zostanie uszczuplona.

Nie wchodź na pole startowe, jeśli wcześniej nie “wyprowadziłeś” psa. Jakakolwiek “wpadka” podczas występu kompletnie rujnuje Wasze szanse na sukces, a i zaszczytu też nie przynosi.

Uważaj na linię rzutu. Przekroczenie, nadepniecie, ba.. dotknięcie linii podczas wykonywania rzutu oznacza jego nieważność.

Uważaj na linię boczną. Jeśli rzucisz tak, że pies schwyta dysk poza polem startowym, próba nie będzie zaliczona. W szczególności rzuty za banery, czy na dach namiotu (!) są już zupełnie frustrujące, choć zdarzają się najlepszym i to podczas najbardziej prestiżowych rozgrywek. Ćwiczmy zatem celność rzutów, która przyda nam się na dalszym etapie naszej kariery w SUPER-PRO TOSS & FETCH!

Nie spiesz się, zadbaj o koncentrację. Lepiej wykonać pięć rzutów dobrych niż 7 “byle jakich”. 

Nie rzucaj za nisko. Jeśli rzucisz za wysoko, pies ciągle może uratować Twój daleki od perfekcji rzut. Jeśli rzucisz za nisko, w ziemię, Twój pies nie będzie miał takiej szansy.
 

Na zawodach DCDC jest udostępniana pula dysków dostarczanych przez Sponsora, firmę Purina Dog Chow. Jest to model Wham-O Fastback Flex. Jeśli chcesz z nich korzystać, trenuj takimi samymi dyskami lub standardową wersją Wham-O Fastback lub Wham-O Fastback Misprint. Na zawodach zawsze używaj rodzaju dysku, którym trenujecie. W PRO TOSS & FETCH występuje się z jednym dyskiem, drugi można zdeponować u sędziego liniowego i użyć w przypadku zużycia się pierwszego. Jeśli wolisz używać swoich dysków, listę dopuszczonych modeli znajdziesz w regulaminie USDDN. Dysk powinien być nowy lub w bardzo dobrej kondycji. Ślady po zębach na dysku zmieniają jego właściwości lotne i niedoświadczony zawodnik nie będzie w stanie tych zmian skompensować!

 

Na polu startowym (kolor zielony na rysunku) są zaznaczone linie boczne biegnące przez całą długość placu oraz linie wyznaczające  miejsca oddawania rzutu, a także poszczególne strefy punktowe.