RECORD CHASE, to Long Distance Dogfrisbee, konkurencja techniczna w której liczy się długość rzutu frisbee skutecznie schwytanego przez psa.
 

RECORD CHASE to konkurencja dedykowana prawdziwym fighterom, miłośnikom dalekich rzutów frisbee, którzy mają szybkiego, uważnego i ambitnego psa - frisbeemaniaka.

Spotykają się tam prawdziwi miotacze, żądni prestiżowego zwycięstwa, choć zwycięzcą może się poczuć każdy, kto poprawi swój rekord życiowy. Ideą jest bowiem pogoń za rekordem. Życiowym, zawodów, kraju, Europy, Świata. 

Czy jest to dobre miejsce na debiut?

Raczej nie, choć teoretycznie jest możliwe, że w dniu swojego debiutu uzyskasz możliwość wzięcia udziału w Record Chase. Warunkiem dopuszczającym do udziału w tej konkurencji jest bowiem osiągnięcie strefy czteropunktowej w dowolnej z rozgrywanych danego dnia rund Toss & Fetch. Czteropunktowa strefa zaczyna się za linią 40 jardów, czyli około 36 metrów. Niby niedużo, ale... każdy, kto zaczyna przygodę z dogfrisbee wie, że potrzeba i wiedzy, i praktyki, by rzucać daleko, a i wytrenowanie psa, by łapał dalekie rzuty czasem wymaga sporo zabiegów.  
 

W RECORD CHASE pokażcie się, by sprawdzić, czy pogoń za rekordami odległości jest Waszą domeną. Pies, który świetnie radzi sobie w Toss & Fetch, nie będzie miał najmniejszych problemów, by doścignąć i schwytać standardowe dyski lecące 50 i 60 metrów. Jeśli raz spróbujesz, będziesz wiedział, czy jest to konkurencja dla Ciebie i Twojego psa.
 

Zgłoszenie do RECORD CHASE wymaga samodzielnego zapisania się w sekretariacie - na udostępnionej liście uczestników. Wcześniej, na początku zawodów, należy się zarejestrować do jednej z czterech głównych konkurencji (Starters, SuperOpen, Pro Toss & Fetch, Super-Pro Toss & Fetch).
 

Praktycznie 100% zawodników występujących w konkurencjach dystansowych rzuca frisbee techniką backhand’ową. Ustabilizowanie tej techniki wymaga setek jeśli nie tysięcy powtórzeń, a rezultaty przychodzą czasem szybko, czasem bardzo powoli. Osiągnięty automatyzm pomaga w walce ze stresem na zawodach. Frisbee jest okrutne i bezwzględnie rozczarowuje tych, którzy myślą, że receptą na daleki rzut jest użycie siły. Siła fizyczna pomaga wprawdzie, ale dopiero wtedy, gdy jest połączona z bardzo dobrą technikę rzutu. Ważniejsza od siły jest jednak z całą pewnością szybkość i to ona, połączona z techniką daje nadzieje na daleki rzut.

Trening rzutowy należy oddzielić od trenowania psa. Pies powinien być tak wyszkolony, by czekać spokojnie na umówiony znak, następnie ruszyć “ile sił w łapach” w pogoń za lecącym dyskiem. Cały czas powinien kontrolować i przewidywać lot dysku, w idealnym momencie zdecydować się na pewny chwyt. Ważny jest też szybki powrót z dyskiem, ponieważ w eliminacjach mamy tylko 90 sekund osiągniecie rekordu i właśnie od szybkości aportu będzie zależało, czy będziemy mieli pięć prób, czy może tylko dwie.  

Czego należy się wystrzegać?

Wystrzegaj się nadmiaru ambicji, presji wywieranej na samego siebie. Oczywiście, sportowiec staje na starcie, by wygrać zawody, ale wszelkie “napinanie się” usztywnia i powoduje, że tracisz szybkość i zapominasz o technice, a nierzadko też tracisz kontakt z psem!. Uważaj na linię rzutu, nadepnięcie, przekroczenie, to stracona szansa.

Nie rzucaj dyskami, które są  zniszczone. Nie polecą daleko, będą skręcać i szybko spadać.

Nigdy nie wychodź do tej konkurencji bez rozgrzewki. Pomoże ona rozluźnić się, ustrzeże i Ciebie, i psa przed przykrymi konsekwencjami jej braku. Pamiętajmy, mamy tutaj bardzo energiczny, gwałtowny, wręcz ekstremalny ruch i po stronie człowieka, i po stronie psa.
 

W RECORD CHASE można używać wszystkich psich dysków zatwierdzonych przez USDDN. Ich różnorodność sprawia, że dobór dysku może stać się nawet elementem strategii podczas zawodów. Standardowe dyski typu Fastback lub Air  (235 mm / 108 g) będą łatwiejsze w doścignięciu, ale trudniej będzie nimi rzucić bardzo daleko. Trochę dalej można rzucić dyskiem Xtra, mimo, że wymiary i waga są te same, wysokość tego dysku jest mniejsza niż standardowych. Niektórzy zawodnicy wybiorą dyski cięższe, Eurablend (245/145), Superhero (235/140), ale do nich trzeba też mieć więcej siły. Superhero ma niższy profil i jest szybszy od Eurablenda, Eurablend ma większą średnicę i opada wolniej. Ciekawym rozwiązaniem mogą być dyski mniejsze, jak Sonic lub SuperSonic (215/130), choć będą bardzo trudne go dogonienia - są szybsze (niski profil), ale też szybciej spadają. 

We wszelkich próbach z doborem dysku należy mieć jednak na uwadze kwestię najważniejszą. Na końcu jest jeszcze pies, który ma ten dysk schwytać, dopiero wtedy rzut jest ważny i mierzony. Pies przyzwyczaja się do trajektorii lotu dysku. Jeśli rzucamy przez jakiś czas np. Xtra i nagle, chcąc poprawić rezultat weźmiemy do ręki dajmy na to SuperSonic, pewnie rzucimy dalej, ale czy nasz pies będzie w stanie skutecznie przewidywać lot dysku o zupełnie nowej dla niego trajektorii? 

 

Pole startowe na DCDC jest ogrodzone banerami, dla potrzeb RECORD CHASE jest “otwierany” krótszy bok pola. Pomiędzy bocznymi banerami jest stosunkowo wąsko (około 30 metrów), warto zatem jest nauczyć się rzucać nie tylko daleko, ale też celnie. By próba mogła być zaliczona, chwyt musi nastąpić w miejscu, które jest “widoczne” z Linii Rzutu. Chwyt poza banerami nie będzie mierzony. Linia Rzutu ma 5 metrów, lecący dysk i biegnący pies powinny tę linię przeciąć, zawodnik (człowiek) musi aż do zwolnienia dysku pozostawać za linią rzutu. Na polu mogą stać tylko dwie osoby - Sędzia Główny jego Asystent, zadaniem których jest zaznaczanie miejsca chwytu i pomiar odległości.

 

RECORD CHASE jest rozgrywana w dwóch etapach i oddzielnie dla mężczyzn oraz kobiet. 

 

W eliminacjach każdy team ma do dyspozycji 90 sekund i w tym czasie tylko jeden cel - ustanowić indywidualny rekord.  Najlepiej taki, by dawał kwalifikację do Finału. Kolejność podchodzenia do prób w rundzie kwalifikacyjnej, jest wynikiem uprzedniego losowania. 

 

W finale RECORD CHASE, który jest rozgrywany osobno dla kobiet i dla mężczyzn, występuje 5 teamów z najlepszymi rekordami osiągniętymi w rundzie kwalifikacyjnej. 

Kolejność prób w kolejkach finałowych jest zawsze zgodna z kolejnością z aktualnego rankingu.

W pierwszej kolejce finału każdy z teamów ma tylko jedną próbę poprawienia rekordu (tylko jeden rzut!). Po tej kolejce aktualizowany jest ranking i do drugiej kolejki podchodzą cztery pierwsze teamy rankingu.

W drugiej kolejce ponownie teamy mają jedną szansę (jeden rzut) na poprawienie rekordu, podobnie w trzeciej, której startują trzy teamy.

W ostatniej rundzie finału po jednej próbie mają dwa pierwsze teamy i jest to tzw. “ścisły finał”. 

W ścisłym Finale pierwszy rzut należy do liderów. Po nim następuje odpowiedź wicelidera. Jeśli po tej próbie nastąpi zmiana lidera, należy dać szansę na odpowiedź drugiemu teamowi. Zawody kończą się jeśli po którejkolwiej z prób w ścisłym finale nie nastąpiła zmiana lidera. 

 

Wygrywa team, który jest na czele rankingu po rozegraniu ścisłego finału. Team, kto uzyskał najdłuższy schwytany rzut zawodów. Lista wyników jest udostępniana publicznie podczas trwania zawodów.

Na pewno należy się skoncentrować na eliminacjach. Jeśli nie będziemy w pierwszej piątce, zakończymy na nich nasz udział. Idealnie jest też osiągnąć wysoki wynik już w eliminacjach, da nam to komfort ryzykowania jak najdalszych rzutów w rozgrywce finałowej. W Finale nigdy jednak nie możemy być pewni  nawet swojego hipotetycznie pierwszego miejsca, bo teamy, które mają próby po nas mogą poprawić nasz wynik. Filozofia jest zatem prosta - w każdej z prób dajemy z siebie wszystko.

 

Powodzenia!!!!