We flyballu rywalizują ze sobą prawdziwe drużyny o ściśle określonej strukturze. W skład każdej wchodzą: cztery psy biegające w sztafecie, ich przewodnicy, ładowacz, coach, dwa psy rezerwowe. Wszyscy pracują jak tryby w zegarze. Jedno zawahanie, jeden błąd i cała maszyna się zatrzymuje, a wygrywa przeciwnik na drugim torze.

Jeśli chcemy się liczyć musimy być dokładni i szybcy. W takiej właśnie kolejności priorytetów, a nie odwrotnej. Oznacza to mozolne treningi i dbałość o najdrobniejsze szczegóły. Oznacza to współpracę i pełne zaufanie do każdego z członków zespołu. Oznacza to wreszcie wspólne przeżywanie. Wzlotów i upadków, zwycięstw i porażek. Flyball uczy, jak własne ambicje schować do kieszeni, by kierować się jedynie dobrem drużyny. Sport, w którym, by go uprawiać, musisz zrozumieć, że reszta drużyny nie jest dodatkiem do ciebie i twojego wspaniałego przecież psa. Jesteś bardzo ważną jej częścią, ale liczy się tylko ona, drużyna, jako całość.





Flyball, to emocje na poziomie nie spotykanym w żadnym innym psim sporcie. Emocje zwielokrotnione poprzez wspólne, drużynowe doznania. Flyball uczy odpowiedzialności. Nagła absencja na zajęciach może zniweczyć plany treningowe drużyny na dany dzień. Odwołanie wyjazdu na zawody przez jednego z członków drużyny może oznaczać wycofanie całej drużyny z zawodów. Widowiskowość flyballu jest funkcją jedynie sposobu prezentowania tej dyscypliny. Jeśli pozostawimy zawody bez informacji i komentarza, będą monotonne i niezrozumiałe, znudzą każdego widza w ciągu kilku minut. Jeśli jednak będziemy na bieżąco tłumaczyć sytuację w każdym pojedynku, jego konsekwencje dla każdej z drużyn, nakreślać umiejętnie obraz rywalizacji w każdej z dywizji, zawody flyballowe mogą stać się niezwykle emocjonującą atrakcją sportową, przykuwającą uwagę widzów na wiele godzin.