Pasterz, pies, zbite w stado owce i przepastna łąka. Charakterystyczna, obniżona sylwetka psa skradającego się powoli do zwierząt, dźwięk gwizdka pasterskiego i pełna napięcia atmosfera. Tutaj nie ma „ognia” flyballowego, czy emocji znanych z agility, luzu i funu charakterystycznego dla dogfrisbee. Tutaj, podobnie jak w filharmonii, brawa są dozwolone dopiero po dokończeniu prezentacji dzieła. Choć czasem, podobnie jak podczas najpiękniejszego koncertu, ręce same składają się do oklasków.